a

HOOFDSTUK XIII (vervolg – slot) O, u vergadering, gezeten om recht te doen, spreekt u het recht?   Laurens Jacobsz wierp een doordringende blik op die oude vrouw voor hem. Hij wist, dat de ketters hardnekkig waren en dat ze, tot op de martelpaal, volhardden in hun dwalingen. Maar hij begreep het niet. Hij kon ook niet vatten, welke kracht deze toch zwakke vrouw bezielde, om hem, die als rechter tegenover haar zat, tegen te staan. Ja zelfs voor zijn strenge...

HOOFDSTUK XIV In de Blauen Thoorne   “Mijn kind! Mijn Esaias! Waarom heeft men mij mijn kind ontnomen? Het is mij, of ik hem telkens hoor wenen. En in mijn borst steekt het, omdat men mij niet toelaat, mijn kind te voeden. O, als ik hem maar éénmaal per dag mocht zien en hem in mijn armen houden. Maar wreed zegt men van neen, telkens, als ik dit vraag … O, leg mij op de pijnbank, scheur mijn lichaam vaneen,...

HOOFDSTUK XIV (vervolg – slot) In de Blauen Thoorne   Savedra zag met de uiterste verwondering naar deze vrouw. Hij had verwacht, dat ze in tranen zou uitgebarsten zijn, en, als een smekelinge voor hem neergeknield, om verschoning van haar jeugdig leven zou hebben gepleit. Had hij er ook daartoe niet op gezinspeeld, dat de kerk, en daarom hij, als een van haar dienaren, macht had over de Overheid? Maar wat hier gebeurde, wierp al zijn verwachtingen omver. De schone...

HOOFDSTUK II Anneke   Toen de Briellenaars, enige tijd geleden, hoorden, dat er tussen Meester Arend Jansz en de rijke Anneke trouwbeloften waren gewisseld, werd er veel over dit geval gesproken. Hoe men ook de wakkere man uit de Capoenstraat achtte om zijn buitengewone kunde en grote hulpvaardigheid hij was en bleef toch slechts een barbier. Volgens het algemeen oordeel was hij dan ook in het geheel geen partij voor Anneke, die heel wat aanzoeken reeds van zeer rijke jongelui...

HOOFDSTUK II – vervolg Anneke   Diezelfde dag nog en ook vele dagen daarna, ja tot de dood in februari van dit jaar voor de vermoeide strijder kwam, werd de komst van Meester Jansz in het huis van de koopman met spanning verwacht. De zieke zowel als zijn dochter verlangden, en verlangden steeds meer, naar de bekende, voorzichtige stap, die de Meester eigen was. Gelijk allen in de stad, die hem bij een zieke hadden gehaald, moesten ook zij erkennen,...

HOOFDSTUK III Begin van de strijd   Het gelukte Maerten Willems niet, de Meester nog voor de stad in te halen. Nu stond hij voor de poort, die zich daar even achter de door hem zo beledigde gesloten had. En aldoor werd de afstand groter, die hen van elkander scheidde. Even was de veerman besluiteloos, wat te doen. Terugkeren? Maar neen, dan zou heel de lange avond en nacht de angst hem kwellen, dat zijn woest en ruw optreden het...

HOOFDSTUK III – vervolg Begin van de strijd   De zware storm van die middag was uitgewoed. Stil was het nu in de natuur, al ging de maan ook nog schuil achter zware wolken. Spoedig zou hij bij de poort zijn. Moeite, om buiten te komen, zou hij niet hebben. Hoogstens zou de wacht verwonderd zijn, hem zo laat nog uit de stad te zien komen. ’t Hinderde niet. De Meester had hem zijn harde woorden vergeven en daarom …...

HOOFDSTUK IV Op de rivier   “Maerten! Maerten! Vaart u me over?” Met een ruk was de veerman overeind. Hoorde hij goed of droomde hij nog? “Maerten, bent u wakker? Ik moet naar Maaslandsluis.” Een hevig kloppen op de vensterluiken vergezelde deze woorden. “Ja!” — riep Maerten nu, — “ik kom!” “Moet u er nu al uit?” — vroeg zijn moeder, die, eindelijk ingeslapen, door het kloppen ontwaakte. “Ja,” — antwoordde Maerten, ontevreden, terwijl hij zich aankleedde. — “Het is...

HOOFDSTUK IV (vervolg) Op de rivier   Een schok voer door Maertens lichaam. En in eens zag hij het helder in, hoe laf, hoe wreed, hoe goddeloos het was, dat mensen als de Meester en zijn vrouw werden belaagd en vervolgd. En dat deed de Keizer! Dat deed de Kerk! Neen, hij twijfelde zelfs niet op dit ogenblik, of de Kerk wel het recht had, om te vuur en te zwaard tegen de ketters op te treden — hij was...

HOOFDSTUK V De verstoorde samenkomst van de wederdopers   De schemering van de avond was reeds overgegaan in het vale schijnsel van een novembernacht zonder maanlicht, toen Maerten Willems de veerboot op haar plaats vastlegde. Zonder iets te zeggen, sprong hij op de wal, waar hij bleef staan, tot ook de beide reizigers de boot verlaten zouden hebben. “Dat stilzitten in een open boot is niet heel bevorderlijk voor de lenigheid van iemands armen en benen, — hoorde hij de...