Bijbelgedeelten: Mattheüs 14 vers 27,30,31
Leestijd: 4 minuten
“Terstond echter sprak <Jezus> tot hen en zei: Hebt goede moed, Ik ben het, weest niet bang … Toen hij echter de <sterke> wind zag, werd hij bang, en hij begon te zinken en riep de woorden: Heer, behoud mij! En terstond strekte Jezus Zijn hand uit, greep hem en zei tot hem: Kleingelovige, waarom hebt je getwijfeld?” (Matth. 14:27,30,31).
Het wordt steeds duidelijker: geloof en angst zijn nauw met elkaar verweven. Geloof verdrijft angst, maar wanneer geloof ontbreekt, grijpt de angst om zich heen. Hetzelfde geldt voor twijfel: als we meer op God vertrouwen, zal de twijfel afnemen; als we Hem niet vertrouwen, geven we ruimte aan steeds meer twijfel.
Het geloof van Petrus – zijn praktische vertrouwen in de Heer – was honderd procent toen hij de boot verliet. Voor hem bestond er aanvankelijk geen twijfel: als de Heer mij uit de boot roept, zal ik op het water kunnen lopen.
Maar dan ziet hij de sterke wind. En dan gebeurt het: zijn vertrouwen wankelt en twijfel sluipt zijn hart binnen. Petrus heeft zich misschien afgevraagd: “Als deze windvlaag een golf over me heen slingert, zal ik dan verdrinken? Zal de Heer me vasthouden? Zal Hij me de kracht geven om verder te kunnen gaan?” En als deze gedachten eenmaal wortel hebben geschoten in Petrus’ geest, zijn ze niet meer te stoppen. Zijn aandacht is meer gericht op de wind en minder op de Heer, en daarom wankelt Petrus’ geloof – en daarmee ook hijzelf.
Hier leren we hoe twijfel ontstaat: Ten eerste verleggen we onze aandacht van de Heer naar de problemen. Vervolgens denken we meer aan wat de wind kan doen – en niet langer aan wat de Heer kan bewerken. Petrus’ angst voor de storm is volkomen irrationeel: Is het gemakkelijker om over kalme zeeën te lopen of over stormachtige zeeën? Het antwoord is duidelijk: In beide gevallen is het onmogelijk – tenzij de Heer helpt. Petrus’ reeds voltooide afstand over het water was al voldoende bewijs, dat hij op de Heer kon vertrouwen.
We willen Petrus natuurlijk niet veroordelen, want we beseffen ons eens te meer hoeveel we op hem lijken. Misschien kennen wij ook wel zulke vragen: “Komt alles goed? Zal de Heer echt altijd bij mij zijn? Heeft de Heer wel een goed plan? Als de Heer mij liefheeft, zou Hij dit of dat dan hebben laten gebeuren? Verhoort de Heer mijn gebeden wel echt? Is de Heer wel werkelijk in mij geïnteresseerd?”
We kunnen opnieuw leren van Abraham, die in een volstrekt ondenkbare situatie – kinderen krijgen op 100 of 90-jarige leeftijd – onvoorwaardelijk op de Heer vertrouwde: “… en hij twijfelde niet aan de belofte van God, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God heerlijkheid gaf en ten volle verzekerd was, dat wat Hij beloofd heeft, Hij ook machtig is te doen” (Rom. 4:20-21). Omdat hij vertrouwde op Gods vermogen om het te doen, had hij geen andere keuze dan zonder twijfel te vertrouwen.
Oswald Chambers zegt het treffend: <<God verwacht van ons het enige dat Hem verheerlijkt: dat we onwrikbaar op Hem vertrouwen door aan Zijn beloften vast te houden en geen enkele twijfel te dulden, dat Zijn plan in vervulling gaat>>.
De Heer wil onze harten zo zeer vullen met moed en vertrouwen, dat er geen ruimte meer is voor twijfel. Zoals een andere gelovige ooit zei: <De mens die vol is van God, is leeg van zorgen.> Met de hulp van de Heer kunnen we tegen onszelf zeggen: Ik zal nu niet twijfelen aan deze of gene belofte van de Heer, maar zal blindelings vertrouwen! Op deze manier kunnen we vermijden waar Jakobus over spreekt: “Want wie twijfelt, is gelijk aan een golf van [de] zee, die door de wind voortgedreven en opgejaagd wordt” (Jak. 1:6). Wanneer we twijfelen, is ons hart net zo onrustig als de woelige zee om ons heen.
De Heer moest Petrus vragen: “Kleingelovige, waarom heb je getwijfeld” (Matth. 14:31b). We kunnen erop vertrouwen dat onze grote en goede Heer alleen maar goede bedoelingen heeft en ons in elke situatie zal helpen – net zoals Hij Petrus hielp toen hij begon te zinken. Dan zal twijfel geen plaats meer hebben in ons hart!
Overigens verandert twijfel de situatie zelf niet. Het enige wat het verandert, is onze vreugde in de Heer. William Gurnall legde het ooit zo uit: <Een zwak geloof brengt de christen net zo zeker naar de hemel als een sterk geloof. Maar de zwakke, twijfelende christen heeft geen even aangename reis ernaartoe als de christen met een sterk geloof. Hoewel alle passagiers op het schip veilig de kust bereiken, is de overtocht niet zo comfortabel voor degene die de hele tijd zeeziek is als voor degene die sterk en gezond is>.
Laten we daarom, met de hulp van de Heer, op Hem zien en rust vinden in Zijn liefde en kracht. Dit zal meer en meer onze twijfels en de daaruit voortvloeiende angsten verdrijven. De Heer zal ons beschermen.
De Heer Jezus roept u vandaag toe: “Weest niet bang! Laat de twijfel geen wortel schieten in uw hart. Ook al lijkt uw levenssituatie hopeloos, er is geen reden om te twijfelen aan Mijn trouw, Mijn macht of Mijn liefde voor u.”
© www.bibelstudium.de; Alexander Schneider
Online in het Duits sinds 15.10.202
Geplaatst in: Christendom, Geloof
© Frisse Wateren, FW