Korte aantekeningen van een toespraak tijdens een begrafenisdienst.

Psalm 127 vers 2:
“Het is tevergeefs dat u vroeg opstaat, laat opblijft, brood eet waarvoor u moet zwoegen: de HEERE geeft het Zijn beminde in de slaap.”

Mei/juni 1966

Het is altijd goed wanneer ons hart betrokken is bij wat God doet. De donkere wolken die de dood met zich meebrengt, krijgen een zilveren randje wanneer we de bewegingen van Zijn hand volgen.

“Hij geeft het Zijn beminde in de slaap.” Juist wat Hij doet, houdt ons bezig in tijden als deze. Wat God doet, is altijd goed en juist; het geloof erkent dat dit voortkomt uit Hemzelf, en Zijn hand vergist zich nooit. Hij geeft. Als Zijn volk hadden we al vroeg in ons leven het besef, dat de gezegende God een Gever is. Ons hele leven door hebben we ervaren dat deze gezegende eigenschap van onze God blijft bestaan ​​– wat heeft Hij ons veel gegeven! Achter Zijn gaven schuilt de grote liefde van Zijn hart; en als we die liefde hebben herkend in de zorg waarmee Hij ons op onze levensweg heeft omringd, zullen we dan niet ook Zijn liefde zien in wat Hij nu voor onze zuster heeft gedaan? Hij geeft omdat Hij liefheeft, en in liefde heeft Hij haar teder de slaap geschonken.

“Hij geeft het Zijn beminde in de slaap.” Hoe kostbaar is de band van liefde tussen God en Zijn heiligen — Zijn geliefden! In aanbidding luisteren we naar Zijn stem die tot de Zoon in Zijn Mens-zijn spreekt: “Deze is Mijn geliefde Zoon” (Matth. 3:17). Werkelijk oneindig kostbaar is die gezegende voor het hart van de Vader. Met vreugde zien we de unieke plaats die Hij inneemt in de Goddelijke liefde, en terwijl Hij het middelpunt van ons hart wordt, horen we Hem zeggen: “… want de Vader Zelf heeft u lief, omdat u Mij hebt liefgehad” (Joh. 16:27). Onze zuster had haar Heiland lief, en zijzelf werd door God geliefd. Zij kende, net als wij, haar plaats als iemand die “begenadigd is in de Geliefde” (Ef. 1:6). Het verdriet om de dood wordt weggenomen en de somberheid van het graf verlicht wanneer we beseffen, dat de weg van de liefde zichtbaar is: “Hij geeft het Zijn beminde in de slaap.” In de brieven van Petrus, Jakobus, Johannes en Judas — die allen verwijzen naar tijden van duisternis en moeilijkheden — worden de heiligen zo’n 21 keer aangeduid als “geliefden.” Geen enkele macht kan deze kostbare band verbreken; de dood brengt ons slechts in de tegenwoordigheid van Hem die ons met een eeuwige liefde liefheeft.

“Hij geeft het Zijn beminde in de slaap.” Slaap betekent niet het einde; wanneer we slapen, hebben we een nieuwe dag in het vooruitzicht. Ach, geliefden, er wacht een heerlijke dag voor hen “die in Jezus ontslapen zijn.” Gods heiligen hebben door de eeuwen heen, in zekere mate, het licht van die dag mogen zien. Job zegt: “Ik weet echter: mijn Verlosser leeft, en … En als zij na mijn huid dit doorknaagd hebben, zal ik uit mijn vlees God aanschouwen. Ik zelf zal Hem aanschouwen, en mijn ogen zullen Hem zien, niet een vreemde …” (Job 19:25-27). David zegt: : “… ik zal, wanneer ik ontwaak, verzadigd worden met Uw beeld” (Ps. 17:15). In het Nieuwe Testament wijst Paulus op de toekomstige dag van heerlijkheid, en te midden van vele verwijzingen naar die wonderbare dag horen we hem zeggen: “Evenzeer zal God ook de door Jezus ontslapenen met Hem brengen” (1 Thess. 4:14). Johannes zegt: “Wij weten dat als Hij geopenbaard zal zijn, wij Hem gelijk zullen zijn; want wij zullen Hem zien zoals Hij is” (1 Joh. 3:2).

Dit is ons deel, geliefde broeders en zusters: te genieten van de heerlijkheid en de kracht van een leven, dat buiten het bereik van de dood ligt, te delen in de eeuwige lofprijzing van Gods eigen dag en te genieten van de tegenwoordigheid van Christus Zelf — om “altijd bij de Heer” te zijn.

F. A. Hughes; © www.stemplubishing.com

Geplaatst in: Christendom
© Frisse Wateren, FW