Hanna (6: rijk en trouw)

 

Dinsdag 24 juni 2025

Hanna zorgde voorbeeldig voor haar zoon. Tegelijkertijd verwonderen we ons over haar (geestelijke) rijkdom: ze komen met drie stieren naar het huis van God om God te aanbidden. Ook moeders (of juist moeders?) kunnen geestelijk rijk zijn!

^{Opmerking: De volgende tekst is een door de computer gegenereerd transcript van het audiobestand. Spraakherkenning kan in sommige gevallen foutief zijn. Dit geldt ook voor alle vorige en toekomstige publicaties over dit onderwerp.}

Hanna bleef haar verantwoordelijkheden nakomen. Ze besefte, dat ze nu verantwoordelijk was voor een kind en zorgde actief voor hem. Maar Elkana herinnerde haar eraan, dat ze ook haar verantwoordelijkheid jegens God niet mocht verwaarlozen. Ze had een belofte aan God gedaan en die moest ze nakomen. En zo lezen we in 1 Samuel 1 vers 23b: “… Zo bleef de vrouw thuis en zoogde haar zoon, totdat hij van de borst af was.” Dat moet destijds een langere periode zijn geweest dan tegenwoordig. We vinden het prachtig, dat Hanna er voor haar zoon bleef zijn, voor hem zorgde en hem de aandacht gaf die hij nodig had. We hebben al gezien hoe belangrijk dit is, zelfs vandaag de dag, dat wijzelf, jullie als moeders, echt de tijd en verantwoordelijkheid nemen om de zegen op de een of andere manier aan jullie kind door te geven.

Dit doet me denken aan 2 Timotheüs 1 vers 5, waar, verwijzend naar Timotheüs, staat: “… als ik mij herinnering breng het ongeveinsd geloof in jou, dat eerst gewoond heeft in je grootmoeder Loïs en in je moeder Eunice en ik ben ben ervan overtuigd ook in jou.” Wat een zegen is het, dat het geloof wordt doorgegeven door ouders, door moeders en grootmoeders, dat kinderen werkelijk voorbeelden hebben om te volgen, dat ze een voorbeeld van toewijding, zorg en geborgenheid voor zich zien. En jullie als moeders hebben op een bepaald moment een bijzonder goede toegang tot jullie kinderen, waardoor jullie ook geestelijk met hen in contact kunnen komen door Gods Woord te lezen en door te bidden met de kinderen, en iets in hun hart kunnen planten, dat later veel moeilijker te planten is. Waarom bekeren kinderen van gelovige ouders zich vaak al vroeg? En we moeten niet denken, dat dit alleen maar kinderbekeringen zijn, dat ze niet oprecht zijn, dat ze niet vol te houden zijn, dat ze zich opnieuw moeten bekeren. Ja, het is volkomen terecht, dat een jongere nog een beslissing voor de Heer moet nemen, dat hij of zij ook in de praktijk zijn of haar leven met Hem leidt. Maar kinderen zijn over het algemeen oprecht. Wanneer kinderen iets zeggen, is dat niet simpelweg omdat ze hun ouders of rolmodellen willen napraten of hen willen behagen. Maar als men op een goede manier met ze praat en het goede voorbeeld geeft, dan zijn ze het soort kinderen, dat het echt aanneemt, precies zoals ze het zeggen. En deze tijd die u met uw kind hebt vóór de schoolgang is van onschatbare waarde. Vooral het laatste jaar is een periode waarin u uw kind iets kunt bijbrengen, iets wat ze al beter begrijpen dan in de jaren daarvoor. En waar men deze tijd, wanneer men deze tijd voor het kind neemt – wanneer het ’s ochtends thuis is en het huis misschien verder stil en leeg is, oudere kinderen misschien al op school zijn of op het punt staan ​​om te gaan, – maar waar men op de een of andere manier iets in het hart van dit kind kan planten van de liefde van de Heer Jezus, van de genade van de Heer Jezus, van de zorg van de Heer Jezus, totdat het kind gespeend is.

Er komt een tijd dat uw verantwoordelijkheid en invloed op uw kind minder wordt. Maar tot die tijd hebt u een kans, dus grijp die en maak er het beste van. En nogmaals, ik moedig u aan: geef uw kinderen niet weg, maar zorg zelf voor ze. Deze tijd komt nooit meer terug en u kunt hem niet terugkrijgen. En dat leidt vaak tot spijt, spijt dat u deze tijd niet goed, niet goed genoeg hebt benut.

En dan staat er in vers 24: “Daarna, toen hij van de borst af was, nam zij hem met zich mee, met drie jonge stieren, een efa meel en een kruik wijn. Zij bracht hem in het huis van de HEERE in Silo, toen de jongen nog heel jong was.” Dit laat zien, dat Hanna precies handelde zoals ze God had beloofd. Ze had Hem nadrukkelijk gezegd – we hebben dat in vers 11 gelezen – in haar gelofte: “… HEERE van de legermachten, wanneer U werkelijk de ellende van Uw dienares aanziet, aan mij denkt en Uw dienares niet vergeet, maar aan Uw dienares een mannelijke nakomeling geeft, dan zal ik die voor al de dagen van zijn leven aan de HEERE geven, en er zal geen scheermes op zijn hoofd komen.” Dit is de Nazireeër volgens Numeri 6. En ze heeft dit niet vergeten. En dat moet buitengewoon moeilijk voor haar zijn geweest. Vooral als we bedenken welke omstandigheden, welke voorwaarden, welke geestelijke omstandigheden er daar in Silo heersten met de priester. Deze hogepriester, die haar met deze harde beschuldigingen had geconfronteerd, kon zijn eigen zonen niet eens in bedwang houden. Ze waren natuurlijk volwassen, hadden al vrouwen en kinderen. Maar hij, als hogepriester, was verantwoordelijk voor hen, en ze gedroegen zich slecht. En om haar kind naar zo’n plek te sturen, had ze beloofd dat te doen, en dat deed ze ook. We mogen dit niet vergelijken met het sturen van onze kinderen naar slechte plekken. Dat zouden we zeker niet doen. Maar onze kinderen gaan ook naar school. En dat is een plek die gekenmerkt wordt door immoraliteit. Van de kant van de leraren, van de kant van de leerlingen. Onze kinderen leren daar slechte dingen. En wij, zoals Hanna, mogen dit vertrouwen hebben. Maar hoe komt ze daar nu terecht?

We zien dat ze drie stieren meeneemt. Het is opmerkelijk dat er in vers 24 niet staat “en zij brachten hem,” maar “zij bracht hem.” En in vers 25 staat: “… en zij slachtten de stier.” Daar is ze niet langer alleen. Dit betekent dat we in vers 24 zien hoe geestelijk rijk Hanna was, metaforisch gesproken. We vinden allerlei offers in het derde boek van Mozes. En het is opvallend dat er verschillende groottes van offers gebracht konden worden. En de stier waar we hier over lezen, is verreweg het grootste dier. We zien dus ook, praktisch gesproken, dat Hanna leefde naar wat ze bezat. Hanna was een geestelijke vrouw, een voorbeeldige vrouw, van wie wij als mannen, als broeders, veel kunnen leren wat betreft de toewijding waarmee zij leefde. Ja, we hebben gezien, dat er ook bitterheid in haar aanwezig was en ook zijn kon. En dit kan ook de geestelijke en meest geestelijke gelovigen overkomen.

Maar aan de andere kant zagen we de zachtmoedigheid waarmee ze handelde, het geloof waarin ze handelde, hoe ze met God geleefd heeft. En dat is wat hier naar voren komt. Natuurlijk was het hier duidelijk dat Elkana blijkbaar een rijke man was die stieren bezat, en zij kon nu deze stieren naar Silo brengen. Maar het is opmerkelijk wat een rijkdom en een volledig offer. Drie stieren, dan een graanoffer, een efa meel, dan een drankoffer, een kruik wijn, en zij bracht dat alles naar het huis van de Heer, in het huis van de Heer in Silo. En dit in een tijd, dat de jongen Samuel nog jong was, toen het, zoals ik al zei, ook geestelijk gevaarlijk was, net zoals wij onze kinderen naar school moeten sturen. We hebben geen keus, tenminste niet in Duitsland, om onze kinderen daarheen te sturen. Maar ze doet het met zo’n offer. Ze laat zien wat God voor haar waard is. Ze laat zien, dat ze voor God staat als een aanbidster. Ze laat zien dat, zelfs als je dit als een vredeoffer beschouwt, wat voor een waardering zij overdrachtelijk gezien voor het werk van de Heer Jezus heeft. En ik wens hetzelfde voor u: dat het feit, dat God u een kind heeft gegeven, het feit dat u ook verantwoordelijkheden hebt op aards terrein, u er niet toe brengt een geestelijk oppervlakkig leven te leiden, maar dat u, net als Hanna, hier zo’n offer kunt brengen.

U hebt misschien minder tijd om Gods Woord te lezen. Dat is volkomen normaal als je kinderen hebt. U hebt minder tijd om te bidden, maar gebruik de tijd die u wél hebt. En u hebt ook nog tijd vóór uw huwelijk. Er luisteren hier zusters die nog niet getrouwd zijn. Gebruik de tijd vóór u huwelijk. Gebruik de tijd in uw huwelijk, voordat de kinderen komen, om echt geworteld te raken in Gods Woord. Niet alleen wat betreft de Persoon van de Heer Jezus. Dat is altijd het eerste waar we ons op moeten richten, op Zijn lijden, op Zijn werk, op Zijn heerlijkheid. Maar gebruik de tijd ook om geworteld te raken in de waarheid van Gods Woord, met betrekking tot persoonlijk geloof, met betrekking tot gemeenschappelijk geloof, met betrekking tot de gemeente van God, met betrekking tot de principes van het gemeenteleven, enzovoort. Gebruik de tijd om daarin geworteld te raken. En dan kun u ook een stier meenemen.

Hier waren zelfs drie stieren, hoewel de tekst slechts de slachting van één vermeldt. Maar het laat zien, dat deze vrouw werkelijk een hart voor de Heer had, een hart voor God, een hart voor Gods eisen, maar ook voor Gods verlangen, en dat ze zo’n vrijwillig offer graag aanvaardde. En ze handelde snel. Vers 24: “… toen de jongen nog heel jong was.” Dus ze wachtte niet lang. Ze stelde het niet uit; in plaats daarvan was ze gehoorzaam, en wel onmiddellijk. Het is werkelijk opmerkelijk om te zien hoe ze werkelijk gehoorzaamde en op zo’n rijke manier.

En dan lezen we in vers 26: “En zij zei: Och, mijn heer” – dat wil zeggen, tegen Eli. Ze bracht de jongen bij Eli, vers 25. “… Och, mijn heer, zo waar u zelf leeft, mijn heer, ik ben die vrouw die hier bij u stond om tot de HEERE te bidden.” Of Eli zich eigenlijk wel herinnerde, of hij zich er eigenlijk wel van bewust was, dat deze vrouw bij hem was geweest, dat was hij waarschijnlijk vergeten. Maar ze herinnert hem eraan, en daarmee herinnert ze hem ook eraan, dat wij als mensen trouw moeten zijn. Is het niet vaak zo, dat jonge gelovigen ons, die al langer op het pad van het geloof zijn, eraan herinneren hoe we ons leven moeten leiden? Dat we, zoals hier met de hogepriester, herinnerd worden aan trouw, niet alleen aan Gods trouw. Dat is natuurlijk ook zo. Ze had gebeden, en God had het gebed verhoord. God is trouw, was Eli zich daarvan bewust? Maar ook, dat wij trouw moeten zijn en vervolgens dienovereenkomstig moeten handelen naar wat we hebben gezegd. Hier was dit nog onder de wet; het was een gelofte. We moeten en geen geloften afleggen, en dat hoeft ook niet. Dat is niet ons ding, maar Gods Woord laat ons zien op welke gebieden we gehoorzaam kunnen zijn, ja gehoorzaam zouden moeten zijn. Zijn we dat? Dat was het geval met deze vrouw, en zij bewijst het, en is daarmee een voorbeeld voor Eli, die helemaal niet trouw was, vooral niet wat betreft zijn gezin, wat betreft de reinheid van het priesterschap, de reinheid van het altaar. Hij was allesbehalve trouw. En in zulke dingen worden we misschien door jonge gelovigen, door gelovigen met wie we omgaan, eraan herinnerd hoe noodzakelijk gehoorzaamheid is, hoe waardevol gehoorzaamheid is, hoe mooi zulke gehoorzaamheid is. Laten we dit tot ons nemen, laten we het beseffen, laten we het niet over het hoofd zien, en laten we handelen naar Gods wil, zoals we hier bij Hanna vinden.

 

Manuel Seibel; © www.bibelpraxis.de

Geplaatst in: Christendom, Geloof
© Frisse Wateren, FW