10 jaar geleden

Lukas 22:15

Hoe indrukwekkend is de schildering van het Evangelie van Lukas die, geïnspireerd door de Heilige Geest, ons toont hoe het grote ogenblik steeds dichterbij kwam dat de Heer Jezus niet alleen voor de laatste keer het pascha met Zijn discipelen zou eten, maar Zelf als het ware “Paaslam geslacht” zou worden. “En het feest … pascha geheten, was nabij”, “En de dag van de ongezuurde broden kwam, waarop het pascha moest geslacht worden”, “En toen het uur gekomen was, lag Hij aan, en de twaalf apostelen met Hem” (Lukas 22:1, 7, 14).

De Heer verlangde “vurig” dit pascha met Zijn discipelen te eten, voordat Hij leed. Hoe ontroert ons de gedachte dat de Heer in deze ernstige uren naar gemeenschap verlangde met Zijn discipelen! Hoe moet Hij innerlijk bezig geweest zijn met Zijn dood, hoe moet Hij het gewicht en de betekenis daarvan gevoeld hebben! En toch verhinderde Hem het weten van de draagwijdte van dit alles niet om volkomen menselijke genegenheden te openbaren. De discipelen gaven Hem geen grond voor zulk een begeren; zij waren steeds geneigd aan zichzelf te denken “wie van hen geacht moest worden de meeste te zijn” (vers 24). Maar de genegenheden van Zijn hart waren door het zware lijden dat voor Hem stond, en ook door het gedrag van Zijn discipelen, niet te verstikken.

Het brengt ons tot aanbidding, wanneer we in de Persoon van onze Heer Zijn Goddelijke heerlijkheid en Zijn menselijke genegenheden tegelijk stralend naar voren zien komen. Dat is het wat onze liefde tot Hem opwekt en Hem zo kostbaar voor ons maakt. Niemand anders is Hem gelijk.

Geplaatst in:
© Frisse Wateren, RM