Een plaats voor de Heer

Bijbelgedeelte: Psalm 132

Leestijd: 4 minuten

Voor sommigen lijkt het misschien op het eerste gezicht verrassend, dat de Heer David “de man naar Mijn hart” (Hand. 13:22) noemde, ondanks zijn ernstige zonden en de reden die hij de vijanden van de Heer tot lastering had gegeven. De Schrift laat echter ook zien, dat hij een man was met uitzonderlijke kwaliteiten, waarvan de meest opmerkelijke wordt onthuld in de eerste verzen van Psalm 132, waar we een korte blik krijgen in zijn dagen als jonge man.

Veel jonge mensen met een sterk karakter zweren bij zichzelf, dat als alles goed gaat in het leven, ze dit of dat zullen doen om rijkdom en eer voor zichzelf  veilig te stellen, en daarmee een zekere plaats voor zichzelf op deze aarde te verschaffen. David deed als jonge man ook een gelofte, maar die was, dat hij een plaats voor de HEER zou vinden en niet een plaats voor zichzelf. Dit staat in schril contrast met zijn voorganger, die van Samuel een “plaats aan het hoofd van de genodigden” (1 Sam. 9:22) kreeg nadat de HEER tegen Samuël had gezegd, dat Saul koning zou worden. Saul was erg gehecht aan deze “plaats aan het hoofd” en hij vocht er bitter voor. Sauls motto was: “Een plaats voor mijzelf.” Davids motto was: “Een plaats voor de HEERE” (vs. 5). “Zie, wij hebben ‘haar’1 gehoord in Efratha” (vs. 6), en Efrata was de oude naam van Bethlehem, de geboorteplaats van David. Maar wie was die “haar”? Natuurlijk de ark van het verbond {ark van Uw macht – FW}, genoemd in vers 8, want vers 6 voegt eraan toe: “… hem gevonden in de velden van Jaär.” Dit verwijst naar Kirjath-Jearim, vanwaar David de ark uiteindelijk naar Jeruzalem liet brengen.

Deze psalm onthult dus, dat David, wetende dat de Ark van het Verbond – Gods troon in Israël – verloren was gegaan aan de Filistijnen en dat deze, hoewel teruggevonden, nooit op de juiste wijze was hersteld, in zijn jeugd zwoer dat hij geen rust zou vinden voordat hij een plaats voor de Heer had gevonden waar de Ark van Zijn aanwezigheid zou kunnen rusten. Zo iemand behaagt het hart van God, niet iemand die alleen een comfortabele plek voor zichzelf zoekt.

Zouden we ons eigen hart niet in dit licht moeten bekijken? Het zou helend zijn voor ons innerlijk als we dat deden. Nooit eerder waren er zoveel “plaats-jagers” op aarde als nu – naties, klassen, individuen, allemaal verwikkeld in deze felle concurrentie. Bovendien zijn er heel wat mensen die om goede redenen naar een plaats zoeken, want zij behoren tot de ongelukkige categorie van de “daklozen,” tot wie ons oprechte medegevoel gericht zou moeten zijn.

Het is echter een feit, dat tegenwoordig niets op zijn juiste plaats is, althans niet wat de aarde betreft. Christus bevindt zich niet op de plaats die Hem rechtmatig toekomt als Koning over Israël en als de Zoon des Mensen die over de hele wereld regeert. De gemeente bevindt zich niet op haar bestemming – in de hemelse gewesten – maar nog steeds in een positie van haar vreemdelingschap. Israël is niet volledig in zijn land. De volken bevinden zich niet op hun plaats, de plaats die God voor hen heeft bestemd: in onderwerping aan Israël. Niets zal op zijn plaats zijn totdat Christus Zijn plaats heeft ingenomen. We mogen dan ook terecht uitroepen: “Kom, Heer Jezus!”

Maar we doen er goed aan te bedenken dat we, terwijl we op Hem wachten, een weg is hoe we voor Hem Zijn plaats kunnen inruimen. Heeft Hij niet gezegd: “Want waar twee of drie vergaderd zijn in Mijn naam, daar ben Ik in hun midden” (Matth. 18:20)? Wanneer Hij terugkeert, zal onze “bijeenvergadering tot Hem” plaatsvinden (2 Thess. 2:1); maar terwijl we wachten, kunnen we in Zijn naam bijeenkomen, alle andere namen verwerpen, Zijn gezag erkennen en Zijn aanwezigheid in ons midden eren. Als we dit doen, zullen we geestelijk genieten van “een plaats voor de Heer vinden.” Daarna moeten we er echter ook goed op letten, dat Hij Zijn rechtmatige plaats in onze gedachten, ons hart, onze genegenheid, onze bediening en ons leven heeft. Dit zal Hem en de Vader, door Wie Hij gezonden is, welgevallig zijn.

De mensen in deze wereld zullen ons voor gek verklaren. Ze zullen ons vertellen, dat niemand ter wereld een plaats voor ons zal verschaffen en dat we onze positie zullen verliezen als we niet al onze energie steken in het vinden van een plaats voor onszelf. We begrijpen hun taal en manier van denken. Hoe dwaas moeten de discipelen wel niet zijn gevonden toen de reis van de Heer Jezus op deze aarde ten einde liep. Ze hadden alles opgegeven – vissersboten, de tollenaarstafel en andere bezittingen – om Hem te volgen. Ze hadden hun positie in Palestina verloren, en wat hadden ze nog over? Hun Messias zou spoedig sterven!

Eén van zijn laatste woorden was echter: “Laat uw hart niet ontroerd worden … Ik ga heen om u ​​plaats te bereiden” (Joh. 14:1-2). En de plaats die Hij bereidde en waarvoor Hij garant stond, is oneindig veel beter dan welke plaats dan ook die zij verloren hebben. En hetzelfde geldt voor ons.

Laten we daarom vol goede moed verdergaan. De plaats die Hij voor ons heeft bereid, is veilig en onbeschrijfelijk. Nu is het aan ons om de geest van David vollediger na te volgen en, terwijl we op Zijn komst wachten, niet ons eigen gemak of ons eigen doezelen te zoeken, maar juist de belangen van de Heer te behartigen en ons in te zetten om een ​​plaats voor Hem te vinden.

F.B. Hole; © www.bibelstudium.de

Bron: “Scripture Truth“; online in het Duits sinds 21.07.2007.

Geplaatst in: Christendom, Toekomst
© Frisse Wateren, FW