Bijbelgedeelte: Daniël 7 vers 1-3

Leestijd: 5 minuten

Daniël 7 is eigenlijk het hoogtepunt van het hele boek, want in geen enkel ander hoofdstuk wordt de heerschappij van de Heer Jezus op zo’n magnifieke wijze voorgesteld. Eerst worden drie dieren geïntroduceerd (Dan. 7:4-6), en vervolgens een vierde (Dan. 7:7-8). Dit zijn opnieuw de vier wereldrijken uit hoofdstuk 2, maar met een ander karakter; niet in de vorm van een afbeelding, maar als wilde dieren. Dieren hebben geen verstand, geen geest en geen kennis van God. Dit zijn echter geen natuurlijke dieren, maar symbolen die bedoeld zijn om overeenkomsten voor te stellen. In het Woord van God is een dier een symbool van een wezen, dat geen relatie met God kan hebben. En het hoofdonderwerp van dit hoofdstuk zijn niet de eerste drie dieren, die vanuit het perspectief van vandaag al tot het verleden behoren – ze spelen vrijwel geen rol in dit hoofdstuk – maar het vierde dier: Rome als een herrezen macht; dit eist hier alle aandacht op. Meer dan de helft van dit hoofdstuk behandelt het laatste van deze rijken. We vinden hier ook bepaalde herhalingen, maar het zijn nooit louter herhalingen, want God voegt altijd nieuwe details toe. God herhaalt nooit zomaar iets wat Hij al eerder heeft gezegd.

Het visioen in dit hoofdstuk bestaat uit drie delen, die steeds ongeveer met de uitdrukking “s’ Nachts in mijn visioen keek ik toe” (Dan. 7:2-6; 7-12; 13,14). Vanaf vers 15 begint de uitleg van deze drie visioenen, die ook weer is onderverdeeld in twee delen: vers 17 en 18, en vers 23-27.

Vers 2-6: Het visioen van de eerste drie wereldrijken
Vers 4: Het eerste dier (wereldrijk)
Vers 5: Het tweede dier (wereldrijk)
Vers 6: Het derde dier (wereldrijk)

Vers 7-12: het visioen van het vierde wereldrijk; de  Oude van dagen, het oordeel
Vers 7-8: het vierde dier (wereldrijk)
Vers 9-10: de Oude Mens in de dagen van het oordeel
Vers 11-12: het oordeel over de vier wereldrijken

Vers 13-14: Het visioen van Iemand die op een Mensenzoon lijkt
Vers 15-16: Daniëls pleidooi voor zekerheid over deze visioenen
Vers 17-18: Algemene interpretatie van de vier wereldrijken en hun einde
Vers 19-22: Daniëls pleidooi voor zekerheid, specifiek met betrekking tot het vierde dier
Vers 23-27: Specifieke interpretatie van het vierde wereldrijk en zijn einde

“In het eerste jaar van Belsazar, de koning van Babel, had Daniël op zijn bed een droom en kreeg hij visioenen voor ogen. Toen schreef hij de droom op. De kern van de zaken omschreef hij als volgt: Daniël nam het woord en zei: ’s Nachts in mijn visioen keek ik toe, en zie, de vier winden van de hemel zweepten de grote zee op, en vier grote dieren stegen op uit de zee, die van elkaar verschilden” (Dan. 7:1-3).

Voorheen hadden heidenen dromen gehad, en God gaf Daniël de macht om die te verklaren, maar nu was het niet langer een heidense koning die een visioen zag, maar Daniël zelf. God gaf deze Daniël nu openbaringen. God sprak niet langer rechtstreeks tot Zijn volk via zijn profeten zoals voorheen; er bestond een zekere afstand vanwege zijn toestand. Dit volk werd niet langer door Hem herkend; zij waren “Lo-Ammi,” niet Mijn volk. Maar Hij gaf Daniël kennis over het verloop van de gebeurtenissen, met name met betrekking tot het Joodse volk. Net als bij Johannes op Patmos had Daniël hier ook geen directe boodschap voor het volk van God. Het moet een zeer omvattend visioen zijn geweest, waarvan Daniël nu alleen de slotsom, de wezenlijke kern van zijn droom, weergeeft. Het was ook niets vaags of dromerigs, maar eerder duidelijk omschreven visioenen, concrete openbaringen.

We kunnen ons afvragen waarom God Daniël dit visioen pas op latere leeftijd liet zien. Hij mocht het grote beeld van Nebukadnezar in zijn jonge jaren verklaren, zo’n vijftig jaar vóór dit visioen; maar pas op hoge leeftijd werd hem getoond welke satanische machten achter al deze wereldrijken en heersers schuilgingen. Misschien was hij als volwassen man beter in staat om dit alles ook geestelijk te verwerken? Wat zeker is, is dat hij deze visioenen pas ontving tegen het einde van het Babylonische Rijk, of juist, toen dat rijk al lang geschiedenis was. Misschien moest hij ook daarom zo oud worden om deze visioenen te ontvangen, om het einde van het eerste wereldrijk mee te beleven.

Wanneer Daniël de vier winden van de hemel ziet losbreken op de grote zee, wordt ons symbolisch getoond, dat de machten van de duisternis nu werkzaam zijn onder de massa van de mensheid. We denken aan de overste van de macht van de lucht, die nu werkt in de zonen van de ongehoorzaamheid (Ef. 2:2). De hele aarde wordt satanisch beïnvloed door boze geestelijke machten, en uit de massa mensen, de zee der volken (Jes. 17:12-13), komen vervolgens vier specifieke dieren voort. Wanneer Zacharia 6 vers 5 ook spreekt over vier winden, wordt daar benadrukt, dat ze afkomstig zijn van de Heer van de hele aarde. In Openbaring 7 vers 1 lezen we ook over vier winden van de aarde die haar oorsprong in de hemel hebben, maar hun uitwerking op de aarde hebben. Hieruit leren we de belangrijke waarheid, dat alles wat Satan doet, hij doet met de tolerantie en onder de heerschappij van God (verg. 1 Kron. 21:1 met 2 Sam. 24:1). Hierin is geen tegenspraak. Als het gaat om het besturen van de wereld, is Satan ondergeschikt aan God en wordt hem soms zelfs, met Zijn goedkeuring, toegestaan ​​om kwaadaardige en verderfelijke dingen te doen.

In dit eerste visioen ziet Daniël al vier dieren; hoewel hij alleen de eerste drie beschrijft, ziet hij al dat het een samenhangend beeld is van vier dieren, een opeenvolging van vier koninkrijken. Dat er vier grote dieren zijn, laat duidelijk zien, dat het hier gaat om geweldige machten, om vier wereldrijken. En ze zijn van elkaar te onderscheiden. We moeten bij dit visioen bedenken, dat Daniël hier zich aan het einde van het eerste wereldrijk zich midden in deze gebeurtenissen bevindt, terwijl het tweede wereldrijk en alle daaropvolgende wereldrijken voor hem nog in de toekomst liggen. Vanuit ons huidige perspectief zijn de eerste drie wereldrijken, en ook de eerste fase van het vierde, het Romeinse Rijk, allang verleden tijd. Maar we hebben geen geschiedenis nodig om bijbelse profetieën te verklaren. Men is immers gemakkelijk geneigd om historische details te gebruiken om bijbelse profetieën te verklaren. Maar het is juist andersom: profetie – ook die van de eerste zes verzen van dit hoofdstuk – opent de geschiedenis voor ons. Het is daarbij niet verbazingwekkend hoe nauwkeurig Gods Woord dingen voorspeld heeft, die nu voor ons tot het verleden behoren en die precies zo zijn uitgekomen als voorspeld?

Wanneer we de opeenvolging van de vier wereldrijken die hier beschreven worden aantreffen, wordt deze niet voorgesteld als een situatie waarin het ene rijk het vorige verslaat. Vers 12 stelt eenvoudigweg, dat de heerschappij van deze rijken werd afgenomen. De geschiedenis laat zien, dat dit door veroveringen gebeurde, maar dat wordt hier niet weergegeven.

 

Achim Zöfelt; © www.bibelstudium.de

Online in het Duits sinds 12.07.2015

Geplaatst in: Christendom
© Frisse Wateren, FW