4 maanden geleden

Vanaf de eerste dag (5)

2 Korinthe 8 vers 2-4; Filippi 1 vers 7; Filippi 4 vers 10-16

 

Wij willen onze korte beschouwingen over de verschillende dingen die de gelovige “vanaf de eerste dag” moeten kenmerken niet afsluiten zonder een bezoek in gedachten te brengen aan de Filippenzen om na te gaan wat ook deze broeders vanaf het begin vervulde.

Op zijn tweede zendingsreis was de apostel Paulus naar Europa gekomen en maakte hij ook een tussenstop in Filippi (Hand. 16). Zijn heldere fakkel van het evangelie ontstak ook daar vele lichten, en die gelovigen, door de Heilige Geest verbonden met het lichaam van Christus op aarde, vormden een plaatselijk getuigenis, een kandelaar die tot ver in de heidense omgeving licht verspreidde.

Waar mogelijk bezocht de apostel ten minste tweemaal jonge gemeenten om hen in het geloof te versterken en eventuele ongewenste ontwikkelingen in een vroeg stadium tegen te gaan. Zo kwam hij op zijn derde zendingsreis opnieuw naar Filippi (Hand. 20:1-6).

Intussen waren er jaren verstreken en de apostel was nu een gevangene in Rome (Fil. 1:17; 4:22). Wat was er nu van de Filippenzen geworden? Jezus, hun Heer en Aartsherder, had hen al die jaren trouw verzorgd en bewaard. En Paulus, Zijn toegewijde dienaar, had hen niet aan zichzelf overgelaten. Bij elk van zijn gebeden was hij voor haar voor de troon van de genade getreden (Fil. 1:4). Kan dit zonder vruchten blijven? – Zeker niet. Het toonde zich in hun deelname aan het evangelie.

Deelname aan het evangelie

1. Materiële gaven

Reeds “in [het[ begin van het evangelie,” toen de Filippenzen nog “debutanten” in het geloof waren, hadden zij tweemaal een gave aan de apostel gezonden nadat hij Macedonië had verlaten, als enige gemeente (Fil. 4:15). Later, tijdens een ander bezoek van de apostel aan Filippi, toen zij zelf in grote verdrukking verkeerden, hadden zij ingezameld voor de heiligen in Judéa die in grote nood verkeerden vanwege de vervolgingen die zij hadden ondergaan. Paulus schrijft hierover: “dat onder veel beproeving van verdrukking (van de gemeenten in Macedonië, waartoe Filippi behoorde) de overvloed van hun blijdschap en hun diepe armoede overvloedig zijn geweest in de rijkdom van hun liefdadigheid. Want ik getuig dat zij naar vermogen en boven vermogen, uit eigen beweging, ons met veel aandrang smeekten om deze gunst en de gemeenschap in de dienst aan de heiligen” (2 Kor. 8:2-4).En nu weer, toen de apostel in nood en in gevangenschap verkeerde, kwam Epafroditus als afgezant van de Filippenzen om hem uit hun eigen armoede hun gave te brengen (Fil. 4:18,19).

Was dit alles niet een ontroerend getuigenis van de liefde van de Filippenzen voor de Heer (2 Kor. 8:5), voor Zijn apostel en voor alle gelovigen? Waar zulke aanhoudende liefde was, moest de toestand van het hart wel goed zijn. Dit was het bewijs, dat in deze harten de wereld geen plaats had, maar alleen de Heer, Zijn werk en Zijn belangen.

De apostel noemt dit “gemeenschap met het evangelie vanaf de eerste dag af tot nu toe.” En hij was in goed vertrouwen dat God, Die dit goede werk in hen begonnen was, het zou voltooien tot op de dag van Jezus Christus (Fil. 1:5,6). Hoe mooi en gezegend is het leven van een gelovige als het vanaf de dag van bekering tot het einde door Gods genade langs deze lijnen verloopt! De Heer heeft rijke beloningen in petto voor degene die Hem zo eert.

Gemeenschap met het evangelie is natuurlijk zeer veelzijdig en bleef niet alleen beperkt tot materiële gaven aan de dienaren van de Heer en de behoeftige heiligen. Zo lezen wij verder dat zij de apostel “in hun hart” hadden.

2. De apostel «in hun hart» hadden

Filippi 1 vers 7

Laten we met een voorbeeld proberen uit te leggen wat dit betekent:

Er is een jonge christen aan wie de Heer gaven heeft gegeven en die Hij heeft geroepen om ver weg te dienen. Het is een groot offer voor de gelovige ouders om hem zo ver weg te laten gaan. Maar ze hebben hem in hun hart. Ze vergezellen hem in gedachten op de reis en wachten dan vol spanning op zijn verslagen. Alles wat hij tegenkomt, zijn arbeid, de vruchten van zijn arbeid, de gevaren, zijn persoonlijk welzijn – dit alles vindt hun diepste belangstelling. Er gaat geen dag voorbij dat zij niet voor de troon van de genade treden om voor hem te bidden. – Hoe versterkend voor de jongeman moet de gedachte zijn: Mijn ouders nemen volledig deel aan mijn belevenissen en aan mijn dienst hier; zij bidden ernstig voor mij, want ik ben in hun hart.

Zo was het ook met de apostel Paulus in het hart van de Filippenzen. Ook voor hem was dit een grote bemoediging, een sterke troost.

Dat bleek al in de eerste dagen van zijn aanwezigheid in Filippi: Nauwelijks had de Heer het hart van Lydia geopend, of zijn gezanten, Paulus en zijn medewerkers, vonden er ook plaats in. Zij stelde haar huis voor hen open en dwong hen de aangeboden gastvrijheid te aanvaarden, wat veel moeite en misschien zelfs vervolging met zich meebracht (Hand. 16:12-15). – Het was hetzelfde met de gevangenbewaarder. Zijn ruwe werk mag zijn gevoelens hebben afgestompt, maar met het geloof kwam ook de liefde in zijn hart. Hun eerste impulsen waren voor deze mishandelde dienaren van God. “En hij nam hen bij zich in dat uur van de nacht, waste hun striemen af” (Hand. 16:33). Ook dit was “gemeenschap met het evangelie.”

3. Voorbede voor de apostel

Toen de apostel deze brief schreef, wist hij dat hij kon rekenen op het volledige medeleven van de Filippenzen met betrekking tot het hele werk van de Heer en zijn persoonlijke omstandigheden, want hij was “in hun hart.” Zij wisten, dat de Heer hem had uitverkoren om “Zijn naam te dragen zowel voor volken als koningen en zonen van Israël” (Hand. 9:15), en ook dat hij apart was gezet om het evangelie te verdedigen en te bevestigen (Fil. 1:7,16). Hoe konden ze hem daarbij helpen? Omdat zij allen “mededeelgenoten van de genade” van hem waren in deze bediening (vs. 7). Paulus kon dit moeilijke werk alleen volbrengen als hij in alles gebruik maakte van de genade van God; en zij konden hem daarbij alleen helpen door hem te steunen en door ernstig gebed een beroep deden op diezelfde genade voor hem.

Het ongelovige hart kan zich afvragen of voorbede een echte hulp is, of het niet vooral afhangt van de bekwaamheid, de vaardigheid en de wapens van de strijder zelf. Hier komt een indrukwekkende ervaring van het volk Israël ons te hulp: Jozua stond met het volk in de strijd tegen Amalek (Ex. 17). Mozes, Aäron en Hur stonden op de top van de heuvel. “En het gebeurde, als Mozes zijn hand ophief, dat Israël de overhand had, maar als hij zijn hand neerliet, dat Amalek de overhand had.” Met dezelfde bekwaamheden, dezelfde natuurlijke kracht en dezelfde wapens wonnen de mensen de ene keer en verloren ze de andere keer, zonder dat ze het konden verklaren. Het geheim lag alleen in het opheffen en neerlaten van de hand van de aanbidder op de berg.

Ook de apostel kende dit geheim. Zonder voorbede was de overwinning van het Woord in het geding. Het opent “de deur voor het Woord” en brengt vrijmoedigheid en kracht tot verkondiging (Kol. 4:3; Ef. 6:19,20). Daarom moedigt Paulus in zijn brieven de broeders en zusters steeds weer aan: “Bid voor ons.” Zij moesten te allen tijde bidden met alle gebed en smeking in de Geest, en daartoe in alle volharding en smeking waken voor alle heiligen “en voor mij.” Maar zoals de strijder aan het front, moet de bidder weten waar de aanval moet plaatsvinden en wat verdedigd moet worden, waar het gevaar dreigt en wat de bedoelingen van de vijand zijn. Daarom geeft de apostel hier aan zijn geliefde Filippenzen, die hem in hun hart hadden, nauwkeurig nieuws over zijn huidige strijdplaats in Rome (Fil. 1:12-18), in de zekere verwachting dat zij voor hem voorbede zouden doen in gebed volgens de beschreven omstandigheden (vs. 19).

De Filippenzen wisten ook dat de “verdediging van het evangelie,” die de apostel als bijzondere taak had, het volle evangelie was, dat wil zeggen de totaliteit van de waarheden van het heil in Christus, over Christus Zelf, over de raadsbesluiten van God betreffende Zijn Persoon en degenen die met Hem verbonden zijn. Dit volle evangelie dat Paulus predikte wordt aangevallen door de machten van de duisternis. Dit moet verdedigd worden. Dit was in de harten van de Filippenzen toen zij voor de apostel baden.

Zo zien we hoe belangrijk het was dat de Filippenzen de apostel “in het hart” hadden. Hieruit kwamen rijke zegeningen voort voor hem, voor de bediening, voor gelovigen overal en voor de verspreiding van het evangelie.

Paulus is niet langer bij ons. Vandaag zijn er andere broeders die door de Heer in het uitgestrekte oogstveld van de aarde zijn gezet, voornamelijk “om het evangelie te verdedigen en te bevestigen.” Hebben wij hen in ons hart? Lezen wij hun berichten? Zijn wij geïnteresseerd in de details van hun bediening? Geven wij om hun persoonlijk welzijn? Zijn wij steeds op de berg om voorbede te doen voor de broeders aan het front en in de strijd? Laten wij niet vergeten, dat veel van het resultaat van hun bediening afhangt van onze trouw daarin.

4. Directe bediening van het evangelie

De “gemeenschap met het evangelie” was bij de Filippenzen natuurlijk niet beperkt tot het helpen van de apostel en zijn medewerkers, wanneer ook deze kant van de bediening in de brief aan de Filippenzen naar voren komt. In hun eigen stad en omgeving stonden zij zelf ook op het slagveld om het evangelie te verkondigen en te verdedigen (zie Fil. 1:27-30.) Dat zij “tegenstanders” hadden, dat het hun gegeven was “voor Christus te lijden” en dat zij dezelfde strijd hadden als de apostel, dit alles is een bewijs dat zij de mensen benaderden met het evangelie om hen tot de Heiland te leiden; dat het licht van hun wandel tegenstand uitlokte, en dat zij ook moesten strijden om de zuivere leer te handhaven. De apostel herinnerde hen er alleen aan, dat zij het evangelie van Christus waardig moesten wandelen (Fil. 1:27). Dit blijkt onder meer uit het feit dat er volledige eensgezindheid is in hun eigen gelederen en dat allen meestrijden “met het geloof van het evangelie.”

Zo zijn wij nu door verschillende voorbeelden uit het Woord herinnerd aan wat er in ons moet worden gevonden vanaf de dag van onze bekering. Mogen we het altijd onthouden en erin wandelen van “de eerste dag af tot nu toe,” zelfs tot ons laatste uur hier op aarde. Weldra zal de Heer komen, “en dan zal ieder zijn lof ontvangen van God” (1 Kor. 4:5).

 

www.haltefest.ch;

Jaargang: 1963 – Bladzijde 346; auteur: Uit het ABC van de christen.

Geplaatst in: ,
© Frisse Wateren, FW