13 jaar geleden

Israël en de gemeente

Men moet kennis van de ‘meegedeelde waarheid’ hebben om de Bijbel behoorlijk te begrijpen. God heeft mensen op verschillende manieren in verschillende tijden behandeld en in nieuwe openbaringen met Zichzelf en van Zijn wil gebracht. De waarheid van de bedelingen onderwijst ons om deze verschillende manieren goed te onderscheiden en hun karakter te onderscheiden, zodat de opmerkelijke eigenschappen van elke bedeling begrepen zullen worden. Wij leren zo het ware karakter van onze roeping en van onze bijzondere bedeling.

Het belangrijkste kenmerk van de vorige bedeling was Israël, het door God gekozen aardse volk. Onze huidige bedeling begon op de Pinksterdag (50 dagen na de opstanding van Christus) en wordt gekenmerkt door volledig verschillende eigenschappen: de kerk is prominent en niet Israël in de gedachten van de God.

Wanneer wij over Israël spreken bedoelen wij niet de Joden. Wij bedoelen wat die natie in het oorspronkelijke plan van God voor hen was. Op dezelfde manier bedoelen wij bij de Kerk niet een gebouw of denominatie of groep van belijdende gelovigen – samen verbonden op een bepaalde plaats -, maar eenvoudig allen die door God uit de wereld geroepen zijn tijdens deze bedeling van de verwerping van Christus – de Kerk volgens de het originele ontwerp en gedachten van God. Het Griekse woord vertaald als “Kerk” in de KJV (= King James Version, een Engelse vertaling), betekent eenvoudig “uitgeroepenen”. Zo door het roepen van God en de inwoning van de Heilige Geest zijn alle gelovigen samen verbonden in de gemeente van God of de Kerk.

Het woord “kerk” (ecclesia: uitgeroepenen) wordt in de Schrift op drie manieren gebruikt:

  1. Om het totale aantal Christenen in een bepaalde plaats aan te duiden (1 Korinthe 1:2, Kolosse 4:15);
  2. het totale aantal Christenen op de aarde op een gegeven moment (1 korinthe 10:32, 12:28, Efeze 1:22);
  3. het totale aantal Christenen (uitgeroepen en verzegeld door de Heilige Geest) tussen Pinksteren en de tot vervoering brengende komst van de Heer in de lucht (Efeze 3:21;5:25).

Hoewel wij het woord over het algemeen in zijn laatste (universele) toepassing zullen gebruiken als wij spreken over de vandaag in de wereld bestaande kerk, toch bedoelen wij duidelijk het vorige gebruik waar wij de Kerk als een leger zagen, dat toch hetzelfde blijft hoewel de eenheden die het vormen – in zowel aantal als personeel – veranderen.

Nu we onze termen hebben gedefineerd, laten we dan eens enkele verschillen bekijken. Johannes de Doper, de voorloper van Christus, was de laatste in een lange lijn van profeten van de vorige bedeling. De uitingen van God onder de oude bedeling zijn met hem opgehouden. De “wet en de profeten zijn tot op Johannes; sindsdien wordt het evangelie van het koninkrijk van God verkondigd …” (Lukas16:16).

De komst van Christus in de wereld werd door Zacharias beschreven als de Opgang (de zonsopgang) uit de hoogte (Lukas 1:78). Zijn verschijning op aarde kondigde de dageraad van een nieuwe aan – nog niet zijn daadwerkelijk begin. De Heer Jezus had een opdracht in het midden van Israël te vervullen, doordat Hij Zichzelf aan hen als de hun lang beloofde Messias moest voorstellen. Voorts moeten de fundamenten voor zegen door middel van het lijden op Golgotha worden gelegd. Maar toen dit alles voorbij was, toen de Heer Jezus gestorven en weer opgestaan was, opgevaren was naar de hemel en Hij de Heilige Geest naar beneden gezonden had, toen begon de nieuwe dag (bedeling); het was inderdaad nieuw: het was volledig verschillend van alles zoals het voordien gegaan was.

De kenmerkende eigenschap van de oude bedeling was de wet terwijl de genade de belangrijkste eigenschap van de nieuwe bedeling is. De oude bedeling begon met het geven van de wet op de Sinai. Onder de wet, eiste God iets van de mensen. God moest het Hem toekomende van de mensen ontvangen. Het feit dat de mensen onmiddellijk en volledig daarin faalden, ontsloeg in geen geval de mensen van hun nieuwe verantwoordelijkheden. Nochtans, God vertelde Mozes, dat Hij in genade de dreigende vernietiging met het oog op de komst van Christus zou inhouden (Exodus 33:19). De wet is onze tuchtmeester geweest (Gal. 3:24) tot Christus kwam.

Christus kwam in de volheid van de tijd. Een macht sterker dan de wet was in Hem aanwezig, zoals men ziet in het geval van de zondige vrouw in Johannes 8:1-11. Onder de machtige invloed van genade werden de huichelaars veel effectiever veroordeeld dan onder de wet. Verder, de zondaar werd vergeven; iets wat de wet niet doen kon. Dus in deze tijd geeft God en de mens ontvangt. De nieuwe bedeling wordt dus gekenmerkt door genade die “regeert door gerechtigheid tot het eeuwige leven, door Jezus Christus onze Heer” regeert (Romeinen 5:21).

De oude bedeling centreerde zich rond Israël terwijl de nieuwe wordt verbonden aan de Kerk. De wet werd alleen gegeven aan Israël aangezien de aandacht van de God werd geconcentreerd op Israël als natie. Hun voorrechten waren nationaal, niet individueel hoewel God altijd Zijn verborgen verbintenissen met individuen had en deze verbintenissen waren meer op de voorgrond tredend ten tijde van het nationale falen. Maar in het begin verhief God hen als natie zonder verwijzing naar een geestelijke positie van individuen: Israël stond vóór Hem op een nationale basis.

Aan de andere kant is er niets nationaal bij de Kerk. In deze tijd bezoekt God alle naties “om uit de volken een volk aan te nemen voor Zijn naam” (Handelingen 14:13-14). Deze zo verzamelden voor Zijn naam vormen de Kerk. De kerk is dus boven-nationaal, niet nationaal of zelfs internationaal. Het staat volledig buiten elk nationale onderscheid en is totaal onafhankelijk ervan. De kerk is één kudde (Johannes 10:16), één lichaam (1 Korinthe 12:13), een geestelijk huis, een heilig priesterdom (1 Petrus 2:5) en een een familie bestaand uit de kinderen van God (1 Johannes 2:12; 3:1).

Voorts bestaat de Kerk uit individuen die het persoonlijk met God goed hebben gemaakt, die vergeving hebben en de inwoning van de Heilige Geest bezitten. Alleen dan worden zij lid van het lichaam en “levende stenen” in het geestelijke huis.

Een rituele verering was verbonden aan Israël – een verering die slechts het toekomstige handelen van God voorstelde. De voorrechten van de Kerk zijn verbonden aan de eeuwige werkelijkheid ervan – met de inhoud van de schaduwen van toen. De verering van de Kerk bestaat niet uit offerdiensten en symbolische ceremonies maar uit “aanbidding in geest en in waarheid” (Johannes 4:23-24). De wet (Judaïsme) had slechts een “schaduw van de toekomstige goederen, niet het beeld van de dingen zelf” (Hebreeën 10:1). Maar voor ons zijn de goede dingen gekomen. Christus heeft dit aangebracht (Hebreeën 9:24; 10:12), de Heilige Geest heeft het geopenbaard (1 Korinthe 2:9-10) en de gelovigen kunnen hun oog van het geloof erop richten (2 Korinthe 4:18).

De zegeningen van Israël waren hoofdzakelijk aards en materieel terwijl die van de Kerk hemels en geestelijk zijn. Israël werd geïnstrueerd om God te danken als zij definitief het hun beloofde land bezaten, door het nemen van de eerstelingen van hun oogst en het te brengen in een mand vóór de Heer, met dank voor Zijn goedheid op hun lippen (Deuteronomium 26:1-11). Maar het naderen van de Christen tot God staat verre van deze materialistische manier. Over onze hemelse erfenis wordt zo gesproken: “Gezegend zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegening in de hemelse gewesten (Efeze 1:3). Wat een geweldig grote tegenstelling!

De bestemming van Israël moet het kanaal van zegen zijn voor alle volken als de Heer tijdens het toekomstige 1000-jarige rijk regeert (Jesaja 60). De bestemming van de Kerk is de vereniging met Christus in de hemel (hoofdstukken 19 en 20 van openbaring, waar we de Kerk als de vrouw van het Lam zien).

Hoewel de dood van Christus het sluiten van de verbintenissen van God met Israël als natie merkte (zij bereikten hun climax aan het kruis) zette God niettemin bepaalde supplementaire verbintenissen met Israël tot de dood van Stefanus voort (Handelingen 7:54-60) en misschien zelf tot de verwoesting van Jeruzalem in het jaar 70. Eveneens, hoewel onze huidige bedeling (en de Kerk zelf) op de dag van Pinksteren begon, openbaarde God geleidelijk Zijn plannen voor Zijn Kerk over vele jaren, in het bijzonder door de apostel Paulus. Ook wij zouden moeten opmerken dat de wegen van God met Israël slechts voor een tijd zijn beëindigd. Alle glorieuze beloften die aan die begunstigde natie zijn gedaan, zullen in de toekomst worden vervuld. Israël is eenvoudig terzijde gezet terwijl de Kerk de belangrijkste sporen bezet. Wanneer de Kerk de hemel is ingevoerd, zal Israël opnieuw in de belangrijkste positie van Gods handelen gebracht worden.

In Handelingen 7:38 spreekt Stefanus van de “vergadering in de woestijn” en de hoofdstuk-indeling van vele Oud-Testamentische hoofdstukken in de KJV (King James Version – een bekende Engelse vertaling) spreken ook van de vergadering [= hetzelfde woord als gemeente – vertaler]. Zo geloven velen dat de Kerk in de het Oude Testament bestond. Israël was de “vergadering” in de woestijn net zoals de ongedisciplineerde menigte van vereerders van Diana een “vergadering” in Handelingen 19:41 werd genoemd, maar deze kan op geen enkele wijze met de Kerk van het Nieuwe Testament worden verbonden. Verder, de hoofdstukindelingen in KJV zijn niet geïnspireerd, [dat geldt ook voor de Nederlandse vertalingen, die dit hebben – vertaler] en bijgevolg bepaalde profetieën op de Kerk toepassen, zijn eenvoudigweg verkeerde meningen van goed bedoelende mensen. Nochtans, de fout is zeer ernstig omdat deze verwarring van Israël met de Kerk door mensen is gebruikt om Joodse principes en ceremonies in het Christendom te brengen.

Mensen als Abraham, Mozes en Elia maakten dus nooit deel uit van de Kerk: zij behoorden tot de vorige bedeling. Moreel gezien waren deze mensen reuzen, terwijl velen van ons gelovigen slechts pigmeeën zijn. God zal hen zegenen wegens hun vroomheid maar niet als deel van de Kerk. Hoewel er niemand groter was dan Johannes de Doper, was – met permissie gesproken – hij minder dan de geringste in het koninkrijk der hemelen (Mattheüs 11:11). Hij behoorde tot de ‘bedeling van de slavernij’, wij tot de ‘bedeling van het zoonschap’ (Galaten 4:1-7). Terwijl de Heer Jezus op aarde sprak over een nieuwe zaak, een toekomstige werk, waaraan deze grote mannen van toen geen deel hadden. Over Hemzelf, de Rots, zei Hij: “Ik zal Mijn gemeente” bouwen (Mattheüs 16:18). Het moest op de Zoon van de levende God worden gefundeerd, niet enkel een profeet; er is niet iets dat zo groot is. Dit is ons deel!

Israël werd geroepen om het beloofde land in bezit te nemen voor God als een waarborg dat de gehele aarde Hem toebehoorde, alhoewel de satan haar onder zijn heerschappij had onderworpen. Toen zij het land binnengingen, trokken zij door de Jordaan als mensen van “Heer van de ganse aarde” (Jozua 3:11-13). Verder, hun roeping was zich in de wereld te bewaren als mensen “uit wie naar het vlees Christus kwam” (Romeinen 9:4-5). Ook gebruikte God Israël als definitief bewijs van uiterste verdorvenheid van de mens. Israël werd gescheiden van al de omringende verdorvenheid en werd bevoorrecht boven al de anderen en toch, zoals aangetoond in de boeken van hun eigen wet (Romeinen 3:9-18), zij faalden volkomen en bewezen op deze wijze hun hopeloze toestand waarin allen gevallen waren. Als – zoals Romeinen 3:19 het zegt – de wet zelfs volledig de speciaal behandelde en gezegende natie der Joden, die in onder de wet waren , veroordeelt, dan wordt elke mond tegengehouden en de hele wereld strafschuldig is “voor God”.

Enerzijds, het voorwerp en het doel van God met de Kerk is, dat Hij door haar moet worden uitgedrukt. Het is het lichaam van Christus (Efeze 1:23). Wij leven en drukken ons in onze fysieke lichamen uit; zo leeft Christus en drukt Zichzelf in de wereld uit door de Kerk. De kerk vertegenwoordigt hem ook op aarde in deze tijd van Zijn verwerping op aarde en gedurende Zijn afwezigheid. Satan is het die door Christus persoonlijk van de aarde wordt verwijderd maar Hij wordt hier vertegenwoordigd in Zijn volk. Wie aan de kerk komt of aan wie er ook maar toe behoort, komt aan Hem. Saul had de gelovigen vervolgd en toch waren de woorden van de Heer aan hem, “Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?” (Handelingen 9:4).

De Kerk is ook het huis van de God, het enige Huis dat hij op dit ogenblik ter wereld heeft (1 Timotheüs 3:15). God zal zich niet keren tegen Zijn eigen wereld! Daarom woont Hij vandaag in een huis dat door geen wereldse koning tot de grond toe verbrand of vernietigd kan worden.

Het uiteindelijke doel van God is een bruid voor Christus te hebben (Efeze 5:25-27), een volk dat, hoewel het nu Zijn verwerping deelt als hemelse vreemdelingen, zal eeuwig Zijn hemelse glorie zal delen.

Wij hebben nog andere zegeningen die Israël nooit had. Eén van de grootste is de kennis van God als Vader, zoals Hij volledig geopenbaard is in Christus. “Niemand heeft ooit God gezien; de eniggeboren Zoon die in de schoot van de Vader is, die Hij heeft Hem verklaard” (Johannes 1:18). Zo hebben wij ook de werkelijkheid – niet de belofte – van de verwezenlijking van de redding. De I.O.U. is geruild voor het zuivere goud van het voleindigde woord van Christus. Verder, de Heilige Geest woont nu in de gelovigen (Johannes 14:16; Handelingen 2:1-4). Hoewel de Heilige Geest altijd Zijn invloed in de wereld heeft uitgeoefend, Zijn blijvende aanwezigheid hier is iets nieuws. Ook nieuw is onze verhouding met God. Wij zijn niet meer slaven maar zonen (Galaten 4:4-7).

Veel meer zou kunnen worden gezegd maar deze vier feiten zouden ons iets van de rijkdom moeten tonen van de zegeningen die wij als Christenen bezitten. Laten wij God danken dat wij aan deze kant van het kruis van Christus leven!

F.B. Hole, © Toward The Mark

Geplaatst in: ,
© Frisse Wateren, FW