7 maanden geleden

Ambassadeurs voor Christus

“Wij zijn gezanten voor Christus, terwijl God als [het ware] door ons maant; wij bidden voor Christus: Laat u met God verzoenen” (2 Kor. 5:20).
“… terwijl u te allen tijde bidt in [de] Geest met alle gebed en smeking … en voor mij, dat mij [het] openen van mijn mond [het] woord gegeven mag worden om met vrijmoedigheid de verborgenheid van het evangelie bekend te maken — waarvan ik een gezant ben in ketenen — opdat ik daarover vrijmoedig spreek, zoals ik moet spreken” (Ef. 6:18-20).
“Ons burgerschap is in [de] hemelen” (Fil. 3:20).

We moeten eerst vaststellen wat een ambassadeur is. Als ik het woord ‘ambassadeur’ google, is de eerste aanwijzing die ik krijg de volgende definitie: <<Een officiële gezant, in het bijzonder: een diplomatieke vertegenwoordiger van de hoogste rang die gemachtigd is bij een buitenlandse regering of soeverein als de inwonende vertegenwoordiger van zijn of haar eigen regering of soeverein of aangesteld voor een speciale en vaak tijdelijke diplomatieke opdracht>> ( zie: www. merriam-webstercom). Met andere woorden, een ambassadeur vertegenwoordigt een natie of koning in een vreemde natie terwijl hij in dit vreemde land woont.

Bijna vier jaar geledenverhuisden wij (de familie Meijer) van Nederland naar Noord-Ierland. We zijn niet van nationaliteit veranderd, dus nu zijn we Nederlanders die in een vreemd land wonen. Hoewel je je moet aanpassen aan nieuwe gewoonten als je naar een vreemd land verhuist, zijn er bepaalde dingen waar je aan vasthoudt. Hoewel we fan zijn van de Britse keuken, vinden we het leuk om af en toe Nederlands te eten, vooral als we gasten hebben. We vertegenwoordigen de Nederlandse keuken in een vreemd land,1 dus je zou kunnen zeggen, dat we op zulke momenten Nederlandse voedsel-ambassadeurs zijn!

Als je het woord ‘ambassadeur’ uit de hierboven geciteerde verzen opzoekt in de Strong’s Concordance (G4243), zul je zien dat het woord ‘(impliciet) optreden als vertegenwoordiger’ betekent. Net zoals de familie Meijer optreedt als vertegenwoordigers van de Nederlandse keuken, zei de apostel Paulus dat wij vertegenwoordigers van Christus zijn. Elke gelovige in de Heer Jezus is niet langer “van de wereld” (Joh. 15:19; 17:6,14), maar heeft een hemels burgerschap ontvangen (Fil. 3:20). We zijn als het ware van nationaliteit veranderd. Maar hoewel we niet “van de wereld” zijn, zijn we er nog steeds in. Volgens onze christelijke positie zijn we in een vreemd land. Abraham leefde dat leven ook. “Door [het] geloof verbleef hij als vreemdeling in [het] land van de belofte als in een vreemd land en woonde in tenten” (Hebr. 11:9). Hij en de andere aartsvaders “beleden dat zij vreemdelingen en bijwoners op de aarde waren” (Hebr. 11:13). Dit had een praktisch effect op hun leven: “Want wie zulke dingen zeggen, tonen duidelijk dat zij een vaderland zoeken. En als zij terugdenken aan dat waaruit zij weggetrokken zijn, zouden zij tijd hebben terug te keren; maar nu verlangen zij naar een beter, dat is een hemels [vaderland]. Daarom schaamt God Zich niet voor hen hun God genoemd te worden, want Hij heeft voor hen een stad bereid” (Hebr. 11:14-16). Ze keken niet terug naar waar ze vandaan kwamen, maar ze keken vooruit naar wat nog zou komen en ze keken omhoog naar God. Hoewel ze hier beneden in deze wereld leefden, hadden ze uiteindelijk hun zinnen gezet op een hemels land en leefden ze in de verwachting daarvan. Abraham leefde niet alleen dat leven, maar hij getuigde er ook van aan de mensen om hem heen. Toen hij met de zonen van Heth sprak, zei hij tegen hen: “Ik ben slechts een vreemdeling en bijwoner bij u” (Gen. 23:4).

Deze dingen zouden ook ons leven moeten kenmerken; we zijn vreemdelingen en pelgrims, bereid om te getuigen van de hoop die in ons is (1 Petr. 3:15). Met andere woorden, we moeten gezanten voor Christus zijn. Misschien denk je, goed Paul, allemaal goed en wel, maar hoe werkt dat?

Laten we eens kijken naar de twee mannen die ik al geciteerd heb. Eerst kijken we naar Abraham en zien we hoe het pelgrimsleven bij hem vorm kreeg. Toen God hem riep, liet hij zijn geboorteplaats en (het grootste deel van) zijn familie achter om Gods aanwijzingen te volgen. We kunnen dit zien als een beeld van bekering. Ieder van ons wordt als zondaar geboren (verg. Ps. 51:7); onze geboorteplaats, de wereld, wordt gekenmerkt door zonde. Bij onze bekering laten we die geboorteplaats en de familie van zondaars achter ons (verg. Joh. 8:44). Ons burgerschap is niet langer van deze wereld, maar van de hemel, en we hebben het recht ontvangen om kinderen van God te worden (Joh. 1:12). Met andere woorden, we zijn deel geworden van de familie van God. Met deze verandering in familie komt ook een verandering van gemeenschap: we maken niet langer (positioneel) deel uit van deze wereld van zonde, maar zijn verbonden met de Heer Jezus, we zijn met Hem mede-erfgenamen geworden (Rom. 8:17). In de Bijbel wordt de gelovige nooit een zondaar genoemd (hoewel we nog steeds zondigen, zie 1 Joh. 1:7-9).

Bij deze verandering van positie hoort ook een verandering van gedrag. Een ambassadeur vertegenwoordigt een land of koning in het buitenland en wordt verondersteld zich daarnaar te gedragen. Hij wordt verondersteld te handelen zoals de koning die hij vertegenwoordigt zou handelen. Dit hebben we al gezien bij Abraham. Toen hij zijn geboorteplaats verliet, nam hij zijn neef Lot met zich mee. Lot begreep het pelgrimsleven niet. Toen hij en Abraham gescheiden wegen moesten gaan, koos hij de vallei waar Sodom lag. Waarom? “En Lot sloeg de ogen op en zag dat heel de Jordaanvlakte rijk aan water was; voordat de HEERE Sodom en Gomorra te gronde gericht had, was zij in de richting van Zoar als de hof van de HEERE, als het land Egypte” (Gen. 13:10). Het leek een wijze en vrome keuze; het was goed bewaterd en het leek op de tuin van Eden … Maar dan staat er: “als het land Egypte.” Hij wilde Egypte! Egypte is een beeld van de wereld.

Als we de geschiedenis van Lot volgen, zien we dat hij zijn tenten opsloeg in de buurt van Sodom, vervolgens in de stad ging wonen en uiteindelijk in de poort ging zitten; hij was betrokken geraakt bij het bestuur van de stad (zie Gen. 13:12; 14:12; 19:1).2 Het ging van kwaad tot erger omdat hij geen zin had in het pelgrimsleven. Door deze slechte keuzes werd hij eerst gevangen genomen (en door Abraham bevrijd), daarna verloor hij alles wat hij had, inclusief zijn vrouw, en het einde van zijn leven (voor zover de Bijbel gaat) werd gekenmerkt door dronkenschap en immoraliteit! Omdat Lot niet het pelgrimsleven leidde, geen ambassadeur was, verloor hij zijn getuigenis (Gen. 19:8,14) en alles wat hij had. Hij leefde niet voor de HEER.

Abraham daarentegen maakte andere keuzes. Toen hij de mensen van Sodom en Gomorra bevrijdde en de koning van Sodom hem wilde belonen, antwoordde Abraham: “… dat ik niets van draad tot schoenriem toe, ja niets van alles wat van u is, zal nemen, zodat u niet kunt zeggen: Ik heb Abram rijk gemaakt” (zie Gen. 14:21-24). Abraham wilde niet de dingen die Lot ruïneerden. Hij heeft zijn leven als pelgrim en zijn getuigenis behouden. Hij had ook andere middelen. In de voorgaande verzen lezen we over zijn ontmoeting met Melchizedek. Melchizedek is een beeld van de Heer Jezus (zie Hebr. 7). Abraham vond zijn bronnen en vreugde in Christus, en niet in de dingen van deze wereld. We moeten zijn voorbeeld volgen, wegblijven van wat de wereld te bieden heeft3 en onze bronnen vinden in Hem die aan Gods rechterhand is!

En dat is precies wat de apostel Paulus deed! Hij had afstand genomen van alles uit zijn verleden en keek — net als Abraham — vooruit en naar boven (zie Fil. 3:7-14). En Paulus verbindt ambassadeurschap met ons getuigenis. In beide verzen over het ambassadeurschap koppelt hij dat ambt aan ons en zijn getuigenis voor de ongelovige wereld: “Wij bidden u voor Christus: Laat u met God verzoenen” (2 Kor. 5:21) en “de verborgenheid van Christus, terwille waarvan ik ook gevangen ben; opdat ik die zó openbaar als ik behoor te spreken” (Kol. 4:1-4). Het tweede en derde vers maakt ook duidelijk, dat hij dat niet alleen kon. Hij had hulp nodig en daarom vroeg hij om gebed. Hij gebruikte elke gelegenheid om over zijn Redder te spreken, over Degene die hem op de weg naar Damascus ontmoette en zijn leven veranderde.

De uitdaging waarmee ik bij jullie wil achterlaten is deze: Ben jij (ben ik) een ambassadeur voor Christus in deze wereld? Vertegenwoordig ik Hem hier in deze wereld? Het is één ding om als Abraham te leven en hier voor de Heer te leven en weg te blijven van de dingen van de wereld. Het is iets anders om Christus te vertegenwoordigen naar de mensen om ons heen. De apostel Paulus vermaande Timotheüs om dit te doen: “Predik het woord! wees paraat, gelegen [en] ongelegen; weerleg, bestraf, vermaan in alle lankmoedigheid en lering” (2 Tim. 4:2). Mijn excuus is vaak geweest: ‘Het is niet het juiste moment.’ De apostel zegt: “gelegen [en] ongelegen,” met andere woorden, er is nooit zoiets als “niet het juiste moment.” Prediken kan aan ongelovigen (Paulus benadrukt dat in vs. 5), maar ook aan gelovigen (“weerleg, bestraf, vermaan”). Paulus gaf het voorbeeld voor Timotheüs en voor ons. Hij was overal ‘ambassadeur,’ zelfs in de gevangenis en in het huis van de keizer (Fil 1:13; 4:22). Hij kon zeggen: “Te leven is voor mij Christus” (Fil. 1:21). Hij leefde en stierf voor Hem voor wie hij een ambassadeur was. Hoe zit het met jou en mij?

 

NOTEN:
1. Toen de schrijver dit schreef.
2. Hoe wist Lot iets over Egypte? Hij kon duidelijk geen dingen opzoeken op het internet. In Genesis 12 vers 10 en de volgende verzen lezen we dat Abram het land verliet en naar Egypte ging vanwege een hongersnood. Voor korte tijd negeerde hij Gods aanwijzingen, met rampzalige gevolgen: zijn getuigenis werd beschadigd in Egypte, Lot kreeg de smaak van Egypte (de wereld) te pakken, en hoogstwaarschijnlijk nam hij Hagar, een Egyptische slavin, mee terug toen ze Egypte verlieten en zij zorgde later voor veel problemen …
3. Dat betekent niet, dat Abraham als een arme kluizenaar leefde. God had hem ook materieel gezegend. Maar Abrahams motivatie lag niet in materieel gewin, maar in het volgen van Degene die hem “uit de duisternis heeft geroepen tot Zijn wonderbaar licht” (1 Petr. 2:9).

 

Paul Meijer

The Christian Explorer – Christian magazine for edification and encouragement

Geplaatst in: ,
© Frisse Wateren, FW