1 jaar geleden

Buiten de pistes

We leven in een amusementen-samenleving. Alles wat vermaak geeft, is geoorloofd. Hoe meer sensatie, des te meer plezier.

“Snowboarder verliet de piste en ging in een verboden gebied, waar hij een lawine ontketende, die hem begroef”. Kennen wij dat ook niet?

Altijd alleen maar in het spoor blijven is saai. Men moet toch ook wel eens iets naar links en naar rechts kijken, men moet geïnformeerd zijn. Niet altijd zo wereldvreemd met oogkleppen op door het gebied gaan. Hoe gemakkelijk raken we echter daarbij van de piste af. Een stap te ver naar links en we hebben een lawine ontketend die we zelf niet meer tegen kunnen houden. En daarbij brengen we niet alleen onszelf in gevaar, maar ook anderen.

Slechts één stap ernaast

God zegt in Zijn Woord: “er is maar één stap tussen mij en de dood!” (1 Sam. 20:3). Soms is één stap voldoende om volledig ernaast te liggen. Meestal let men niet op de gevolgen en verwondert men zich achteraf over de grote gevolgen van deze – zoals men meende – “maar één stap” in de verkeerde richting.

Waarschuwing niet serieus genomen

Elk jaar sterven mensen in de bergen, omdat ze de waarschuwingsborden negeren en menen het alleen te weten, wat ze (doen) kunnen. De waarschuwingen op de radio over het weer en lawines worden niet ernstig genomen. “Die zitten er vaak genoeg naast, bovendien ziet het toch helemaal niet naar lawines uit”, zo of iets dergelijks zou een reactie eruit kunnen  zien.

Ook wij kennen zulke waarschuwingen. Vaak geeft God ons door iemand anders een aanwijzing, of door een gebeurtenis een belemmering – geven wij acht op deze aanwijzingen, of we willen eenvoudig de “kick” en eens juist door metershoog smetteloos sneeuw rijden?

Bovendien heeft God ons de beste waarschuwing gegeven, die er bestaat: de Bijbel. We hoeven het alleen maar te lezen en er acht op te slaan. Want, wat voor nut heeft het grootste bord, als het wordt genegeerd of zo dicht gesneeuwd is, dat de mensen het niet meer herkennen. Gods Woord is voor iedereen duidelijk en altijd goed zichtbaar.

Gered – in de laatste seconde

De zoon in Lukas 15, die zich de erfenis door zijn vader had laten uitbetalen om het vervolgens met vermeende vrienden te verbrassen, is niet slechts één stap afgeweken, maar ging helemaal de verkeerde kant op. Maar toen hij tenslotte merkte dat hij volledig aan de grond zat – want dieper kon het niet meer, hij voedde zich zelfs met datgene wat de varkens aten – kon hij gered worden: om zo te zeggen in de laatste seconde.

Er is een weg terug – altijd!

Maar dit gered worden, betekende een terugkeer naar het uitgangspunt, naar zijn vader. En het betekende duidelijk te zeggen, wat hij verkeerd had gedaan: “Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u” (Luk. 15:21). Ja, één stap in de verkeerde richting op verboden terrein, is zonde en kan alleen door het veranderen van richting en belijdenis weer in orde gebracht worden.

Er is een weg terug – altijd, het maakt niet uit hoeveel stappen we ook in de verkeerde richting gegaan zijn.

Toch moeten we God niet uitdagen. Hij geeft ons altijd waarschuwingsborden, en ook de mogelijkheid om terug te keren, maar Hij heeft ons ook ons verstand gegeven. Als we absoluut niet naar Hem willen luisteren, laat Hij ons ook gaan, zelfs als het zijn moet tot aan de varkens.

We moeten ook bij een stap, die ons niet duidelijk is, eerst naar waarschuwingsborden omzien, God vragen om duidelijkheid. Opdat we niet een verkeerde stap doen en van de piste, waarop God ons hebben wil, afdwalen.

Klaus Brinkmann, © www.bibelpraxis.de

Geplaatst in:
© Frisse Wateren, R. Mol